Terapeuta zajęciowy

Na początku terapeuta zajęciowy bada stan zdrowia podopiecznego i ustala, co w jego życiu stało się trudne: ubieranie się, przygotowanie posiłku, dojście do sklepu, powrót do pracy. Wokół tych czynności buduje potem terapię i rehabilitację. Dobiera sprzęt wspomagający codzienne zajęcia i uczy, jak z niego korzystać. Przy ograniczeniach ruchu opiera się na wiedzy z ortopedii i traumatologii narządu ruchu, a z fizjologii człowieka wie, ile organizm podopiecznego zniesie. Zajmuje się też rehabilitacją zawodową, czyli przygotowaniem do powrotu do pracy albo do jej zmiany.

Terapeuta zajęciowy może pracować w publicznej ochronie zdrowia i w pomocy społecznej, a także we wsparciu osób ubiegających się o azyl, uchodźców i osób bezdomnych. Pracuje z pojedynczymi osobami i z grupami.

Obowiązują go przepisy dotyczące opieki zdrowotnej oraz normy jakości praktyki w ochronie zdrowia. Ważną umiejętnością jest rozmowa z osobą korzystającą z opieki zdrowotnej, bo terapia ma jej umożliwić robienie tego, co jest dla niej istotne. Nauka tego zawodu zaczyna się od wiedzy o tym, jak działa i jak wraca do zdrowia ciało człowieka.