Motorniczy

Na tę pracę składają się trzy rzeczy robione równocześnie. Pierwsza to prowadzenie pojazdu: kierowanie tramwajem po torze, odczytywanie znaków i sygnałów przeznaczonych dla tramwajów, a nie dla ruchu samochodowego, oraz dostosowanie się do konkretnego rodzaju tramwaju, bo różnią się one długością, hamowaniem i sposobem obsługi. Druga to pasażerowie: sprzedaż biletów tam, gdzie należy do obowiązków, odpowiadanie na pytania, zrozumiałe mówienie przez system zapowiedzi i bezpośrednio do ludzi oraz dbanie o to, żeby sprzęt ułatwiający dostęp był sprawny i żeby osoba na wózku albo z dziecięcym wózkiem mogła wsiąść. Trzecia to bezpieczeństwo: motorniczy pomaga kontrolować zachowanie pasażerów w sytuacjach nadzwyczajnych i stale obserwuje drogę, którą dzieli z samochodami, rowerzystami i przechodniami.

Tramwaj jedzie w ruchu miejskim, ale nie może zjechać z toru ani ominąć przeszkody, więc praca wymaga przewidywania bardziej niż reagowania. Rozkładu jazdy trzeba się trzymać bez pośpiechu, który prowadzi do błędów.

W Polsce do prowadzenia tramwaju potrzebne jest pozwolenie na kierowanie tramwajem, które wydaje starosta po szkoleniu i egzaminie. Kandydat musi mieć orzeczenie lekarskie i psychologiczne o braku przeciwwskazań, a pozwolenie wydaje się na 5 lat. Przewoźnik dodatkowo szkoli motorniczych na konkretne typy tramwajów.