Wykładowca akademicki w dziedzinie historii

Historii uczy się nie tylko przez jej treść, ale także przez jej metodę. Wykładowca opiera się na metodach historycznych, na krytyce źródeł, czyli praktyce ustalania, co dokument może, a czego nie może dowodzić, oraz na periodyzacji, czyli pytaniu, gdzie jedna epoka się kończy, a druga zaczyna i co ten podział zasłania.

Uczenie historii to także uczenie argumentacji. Datę można zapamiętać, ale wnioski o przyczynach trzeba wyprowadzić ze źródeł. Wykładowca naucza w kontekście akademickim i zawodowym, przygotowuje plany zajęć, opracowuje programy kursów i dokonuje syntezy informacji pochodzących ze źródeł, które nieraz są ze sobą sprzeczne.

Badania i dydaktyka wzajemnie się uzupełniają. Wykładowca śledzi zmiany w swojej dziedzinie specjalizacji, gdzie nowe archiwa, nowe metody i nowe odczytania zmieniają to, co da się powiedzieć, a jego publikacje stają się materiałem, z którego uczą się i z którym polemizują kolejne roczniki studentów.